طبق روایتی امام سجاد(ع) به نعمان بن منذر مدائنی فرمود: در شام هفت مصیبت بر ما وارد آوردند که از آغاز اسیری تا آخر، چنین مصیبتی بر ما وارد نشده است:

1-      ستمگران در شام اطراف ما را با شمشیرهای برهنه، و استوار کردن نیزه ها احاطه کردند و بر ما حمله می نمودند و کعب نیزه به ما میزدند و در میان جمعیت بسیار نگه داشتند و ساز و طبل می زدند.

2-      سرهای شهدا را در میان هود جهای زنهای ما قرار دادند. سر پدرم و سر عمویم عباس را در برابر چشم عمه ام زینب و ام کلثوم نگه داشتند و سر برادرم علی اکبر و پسر عمویم قاسم را در برابر چشم سکینه و فاطمه(خواهرانم) می آوردند و با سرها بازی میکرند و گاهی سرها به زمین می افتاد و زیر سم ستوران قرار میگرفت.

3-      زنهای شامی از بالای بامها، آب و آتش بر سر ما میریختند، آتش به عمامه ام افتاد و چون دستهایم را بر گردنم بسته بودند نتوانستم آن را خاموش کنم. عمامه ام سوخت و آتش به سرم رسید و سرم را نیز سوزانید.

4-      از طلوع خورشید تا نزدیک غروب در کوچه و بازار  با ساز و آواز، ما را در برابر تماشای مردم در کوچه و بازار گردش می دادند و می گفتند: ای مردم بکشید اینها را که در اسلام هیچکونه احترامی نگذاشتند.

5-      ما را با یک طناب بستند و با این حال ما را از خانه یهود و نصاری عبور دادند و به آنها گفتند: اینها همان افرادی هستند که پدرانشان، پدران شما را ( در خیبر و خندق و ... ) کشتند و خانه های آنها را ویران کردند، امروز شما انتقام آنها را از اینها بگیرید.

(( ای نعمان! هیچکس از آنها نماند مگر اینکه هرچه خواست از خاک و سنگ و چوب به سوی ما افکند.))

6-      ما را به بازار برده فروشان بردند و خواستند مارا به جای غلام و کنیز بفروشند ولی خداوند این موضوع را برای آنها مقدور نساخت.

7-      ما را در مکانی جای دادند که سقف نداشت و روزها از گرما و شبها از سرما آرامش نداشتیم و از تشنگی و گرسنگی و خوف کشته شدن، همواره در وحشت و اضطراب به سر میبردیم.

تذکرة الشهدای ملا حبیب الله کاشانی، ص412.

امام زمان(ع) همیشه عزادار امام حسین(ع) و قمر بنی هاشم و حضرت زینب کبری هستند

از جمله اینکه فرموده اند: (( فلاندبنک صباحا و مساء و لابکین لک بدل الدموع دما ؛ هر صبح و شام بر تو گریه و زاری میکنم و برای تو به جای اشک، خون گریه میکنم. ))

این کلام معصوم است نه دروغ است و نه غلو دارد.

یکی از علما میگوید: امام زمان(ع) را در خواب دیدم و سوال کردم: این چه مصیبتی است که شما به جای اشک، خون گریه می کنید. آیا این روضه جد بزرگوارتان امام حسین(ع) است؟ فرمودند: اگر امام حسین(ع) هم بود خون گریه میکرد. عرض کردم: آیا مصیبت قمر بنی هاشم است؟ فرمود: اگر او هم بود خون گریه میکرد. عرض کردم: آیا مصیبت علی اکبر(ع) است؟ فرمود: اگر او هم بود خون گریه میکرد. هر که را گفتم فرمودند نه اگر او هم بود خون گریه میکرد، تا اینکه سوال کردم پس آن چه مصیبتی است؟ فرمود: آن مصیبت اسیری عمه ام زینب است.

از امام سجاد(ع) هم سوال کردند که در کجا به شما خیلی سخت گذشت؟ سه بار فرمودند: در شام.

در تاریخ است که: (( وقتی حضرت آدم به خاطر ترک اولی از بهشت رانده شد و در زمین قرار گرفت بعد از حدود 200 سال گریه و ناله و اشک و آه، خداوند متعال خواست به آدم ترحم کند و تابلویی را در جلو چشمش قرار داد و فرمود: خداوند را با این اسامی مقدس بخوان. و آن، اسامی پنج آل عبا بود. حضرت آدم، خداوند را به آن اسامی مقدس خواند. به نام امام حسین(ع) که رسید حالش منقلب شد و اشک از دیدگانش جاری شد. به خداوند عرض کرد: خدایا! چه سری است که اسم پنجمی را بر زبان آوردم اشک جاری شد؟

خداوند فرمود: ای آدم! به آسمان نگاه کن. نگاه کرد دید آسمان همه اش دود و بخار است. عرضه داشت: پروردگارا! این چیست من میبینم؟

خداوند فرمود: این عطش و تشنگی حسین است و مصیبت تشنگی از همه مصیبت ها بالاتر است. او فرزند آخرین پیامبر یعنی محمدمصطفی است که امت جدش، آب را به روی او و اطفالش میبندند و او را تشنه شهید می کنند.

 داستانهای شگفت انگیز از زیارت عاشورا و تربت سیدالشهدا، ص17.

سعید بن عبدالله می گوید: تأویل (( کهیعص )) را از امام زمان سوال کردند. فرمود: این حروف از اخبار نهانی است که خداوند به زکریا اطلاع داده سپس داستان آن را برای محمد(ص) بیان داشته است.

آنجا که زکریا از خدا خواست اسمای خمسه طیبه را به او بیاموزد، جبرئیل بر او نازل شد و آن اسماء را به او آموخت. هنگامی که حضرت زکریا نام محمد و علی و فاطمه و حسن را به زبان جاری کرد دلشاد و اندوهش زایل گردید اما وقتی که نام حسین را به زبان آورد اندوه بر او چیره شد و اشکش جاری گردید. سپس عرضه داشت: خدای من! چه شد که وقتی نام آن چهارنفر را به زبان آوردم با ذکر نام آنها اندوهم برطرف گردید ولیکن هنگامی که نام حسین به زبانم جاری شد اشکم جاری و غم دلم  زیاد گردید؟!

خداوند داستان شهادت امام حسین(ع) را به او خبر داد و فرمود: (( کهیعص )) پس (ک) اسم کربلا و (ه) هلاکت عترت طاهره و (ی) یزید قاتل آن بزرگوار و (ع) عطش آن حضرت و (ص) اشاره به صبر و بردباری او است.

روزی حضرت زینب(س) نزد امام زین العابدین(ع) آمد و همین که چشم امام زین العابدین به آن حضرت افتاد فرمود: عمه دیشب در عالم رؤیا چه دیدی؟ و از مادرت چه شنیدی؟ حضرت زینب عرض کرد: شما که از تمام علوم آگاهی دارید و خود میدانید. امام فرمود: مقام ولایت این چنین اقتضا دارد اما می خواهم از زبان شما بشنوم و بر مصائب پدرم بنالم! عرض کرد: این فروغ دیدار بازماندگان! چون چشمم قدری آشنا به خواب شد، مادرم زهرا(س) را با لباس مشکی و موهای پریشان که موهای خود را با خون برادرم رنگین کرده بود دیدم. همین که او را دیدم خود را بر روی پاهای مبارکش انداختم و شروع کردم به گریه و زاری کردن و درباره واقعه کربلا از مادرم چیزهایی پرسیدم، مادرم فرمود: دخترم! اگرچه ظاهرا با شما نبودم لیکن در باطن با شما بودم. مگر به خاطر نداری عصر روز تاسوعا را هنگامی که برادر را از خواب بیدار کردی و بعد از گفتگو برادرت گفت: جد و پدر و مادرم را در خواب دیدم، مادرم وعده دیدار از من گرفت؟!

ای زینب! مگر فراموش کردی شب عاشورا را که ناله واحسیناه واحسینا از من بلند شد؟ تو با ام کلثوم میگفتی صدای مادرم را میشنوم! همانا در آن شب با هزار زحمت در اطراف خیمه ها میگشتم و ناله و فریاد میزدم: ای زینب! مگر وداع آخرین فرزندم حسین که به دنبالش به راه افتادی و او سوی میدان می رفت و من خاک مصیبت بر سر میریختم . یادت رفته؟!

ای زینب! چه گویم از آن هنگامی که شمر، خنجر بر حنجر فرزندم حسین نهاد در حالی که سر او را من در دامن گذاشتم؟ مگر یادت رفته از آن هنگامی که سر فرزندم حسین(ع) را بر سر نیزه کردند؟ ای زینب! دخترم! چه گویم آن هنگامی که لشکر از قتلگاه به سوی خیمه ها روی آورده و شعله های آتش بر خیام افکندند.

ای دختر محنت رسیده! من ناظر بودم که کوفیان در میان آشوب و همهمه، خیمه را غارت کردند و لباسهای شما را بردند و عابد بیمارم را از بستر بر زمین انداختند و خواستند به قتلش برسانند درحالی که تو با آن حال گریه، آنان را از این کار بازداشتی. هنگامی که شما را از قتلگاه عبور می دادند تمام آن من نکران بودم و آن چهار خطاب را که تو به جد، پدر و مادر و برادر کردی همه را شنیدم و اشک حسرت از دیدگانم جاری بود و آه دلسوز از دل پر درد میکشیدم.

ای دخترجان! خون حسین است که بر موهای من است و همه جا با شما بودم، خصوصا هنگام ورود به شام و مجلس یزید.

حضرت زینب ادامه می دهند که به مادرم گفتم: چرا خون حسین را از روی موهایتان پاک نمیکنید؟ فرمود: ای نور چشمم! با این موهای پو خون به شکایت نزد خدا می روم و داد خود را از ستمکاران و قاتلین فرزندم میگیرم و عزاداران امت پدرم را شفاعت میکنم . بر تو باد که سلام مرا به فرزند بیمارم برسانی که به شیعیان ما برساند که در عزاداری و زیارت فرزندم حسین کوتاهی نکنند و آن را آسان نگیرند که موجب پشیمانی آنها در قیامت می شود].

حکایاتی از عنایات حسینی، ص55.

نقل شده است که (( روزی امام حسین(ع) بر برادرش امام مجتبی(ع) وارد شد. همین که حسین(ع) چشمش به برادر افتاد، شروع به گریه نمود. امام حسین(ع) فرمود: ای برادر! چرا گریه می کنی؟ فرمود: گریه من به خاطر بلایی است که به تو می رسد. امام حسن(ع) فرمود: آنچه به من می رسد، سمی است که از راه کینه و مخفیانه به من میخورانند. اما : لا یوم کیومک ( یا ابا عبدالله ) ؛ هیچ روزی چون روز تو نیست. سی هزار نفر برای کشتن تو می آیند درحالی که همه مدعی این هستند که از امت جد تو هستند. تو را می کشند و مال و متاع تو را یه یغما می برند. در آن هنگام لعنت خدا بر بنی امیه می آید. آسمان خون می بارد و هر چه در این دنیاست بر تو می گریند؛ حتی مرغان آسمان و ماهی های دریا.

امالی شیخ صدوق، ص115، حدیث 3.

امام صادق(ع) می فرماید: (( امام چهارم بر پدر بزرگوارش چهل سال گریه کرد که روزها روزه بود و شبها به عبادت مشغول بود. چون هنگام افطار می گشت، غلام خوراک و آب می آورد و برابر آن حضرت می گذاشت و عرض می کرد میل فرمایید. پس حضرت می فرمود:

(( قتل ابن رسول الله جائعا، قتل ابن رسول الله عطشانا )).

و آنقدر میگفت و می گریست که خوراکش از اشک دیدگانش تر می گشت و این چنین بود تا به پروردگارش ملحق گشت.))

یکی از دوستان امام چهارم گوید: (( روزی حضرت به صحرا تشریف بردند و من در پی آن حضرت روان گشتم. پس یافتم او را که بر سنگ خشن سر بر سجده نهاده و می شنیدم که گریه می کرد و صیحه میزد و می شمردم که هزار مرتبه فرمود: (( لا اله الا الله حقا، لا اله الا الله تعبدا و رقا، لا اله الا الله ایمانا و صدقا. ))

پس از آن، سر از سجده برداشت که صورت و محاسنش را اشک دیدگانش فرا گرفته بود. من عرض کردم: ای آقای من! اندوه خود را تمام و گریه خود را کم کن.

فرمود: وای بر تو، یعقوب فرزند اسحاق پیامبر بود و دوازده فرزند داشت، پس یکی از آنها(حضرت یوسف) مخفی گشت، مویش سپید و قامتش خمیده و از گریه، دیدگانش سفید گشت و حال آنکه فرزندش زنده بود ولیکن من خود دیدم پدر و برادرم و هفت نفر از خاندانم کشته شده و روی خاک افتاده اند پس چگونه اندوه من تمام و اشک دیدگان من کم شود؟!))

حقوق والدین، ص283.